Yargı

''Denize düşen yılana sarılır'' sözünü hiç sevmem hele ki, kimin kimden daha vefalı daha duyarlı olduğunu bilmeden yasanan ön yargıların esiri bir dünyada yaşıyorsak. Fakat öyle zamanlar olur ki, denizde boğulmak yılana sarılmaktan daha onurlu bir davranıştır. 

Sevgiler Lady Nietzsche

Önce Hayvan Olmayı Öğrenelim!!

Önce hayvan olmayı öğrenelim ne dersiniz?

Mesela kurt olmayı öğrenin ''Kurt'' diyoruz ama bu alemde dişisine sadık, ilişkisini ömür boyu sürdüren hayvanlardan yalnızca biri...

Mesela birisiyle aynı yerde uyuyamam triplerini bırakıp sincaplar gibi birbirlerine sarılmadan uyuyamamayı öğrenin...

Dişi köpek olmayı öğrenin sadece ay dönümlerinde bir cinsel münasebete izin veren. Onun dışında prensiplerinden taviz vermeyen..!

Albatros gibi olmayı deneyin mesela seçici, çok uzağa uçsalar bile üreme zamanı aynı eşe geri dönen dejenerasyondan uzak bir hayat seçen.

Bir aslanın, yavru olduğunu anladığı bir maymunu sahiplendiği bir dünya'da bebeklere ve çocuklara kıyılamayacağını öğrenin! 

Bir köpek gibi koşulsuz sevmeyi öğrenin sevdiklerinizi ne yaparsa yapsın yanında durmayı, dost ve yol arkadaşı olmayı...

Ördek ailesinden, aile olabilmenin güzelliğini ve gurur tablosunu alın hayatınıza..

Ailenize kırıldığınızda''Bir zürafa annenin yeni doğurduğu çocuğunu, doğduğu andan itibaren ayağa kalkması için vurduğu ve kalkmaması durumunda şiddetini arttırdığını'' sebebi ise sürü halinde dolaştıklarından çocuğunun bir an önce ayağa kalkması ve yem olmamasını istemesindendir. Yeni doğan bir zürafa gibi kırılmamayı öğrenin sizi uyaranlara...

Bütün bunları başaramam mı diyorsunuz? ''Öküz'' olmayı öğrenin hiç değilse traktörün giremediği yere girip ziraat'in temel direği olun da bir baltaya sap olabildi desinler.

Son olarak; Hırsları ve mevkileri uğruna değil, hayvanların sadece aç kaldıklarında avlandıklarını hatırlayın. 

Ve sonra dünyada ki en tehlikeli ''Tür''e bakın aynada, egosuna yenik, kindar, avlanmak hayat tarzı olmuş çünkü avlanmaktan anladığı şey zaten hayvanlarınkinden çok uzak.. Çıkarları uğruna yaşayan, yeri geldiğinde acımasız, zaman, zaman ailesini bile tanımayan, devamlı memnuniyetsiz ve beklenti içinde olan insancıklarız...
''Abi!!! kedi, köpek, hayvan bile bunun yaptığını yapmıyor!''  diye dert yanmayı bırakın da artık siz de biraz değişip,

Bana bundan sonra HAYVAN gibi seviyorumla gelin lütfen... :)

Sevgiler Lady Nietzsche...

Murat Era'ya sonsuz teşekkürler onunla yaptığım fikir fırtınalarımız olmasa yazamazdım...Katkısı büyük...

Işık!

Kurallar da bizimdi, kuralsızlıklar da...

Yaşamın neresinden döneceğimizi bilemeyen insan ordusuyduk aslında.

Akla mantığa sığmayan kurallar, dayatmalar ortam ve koşullarının mecbur bıraktığı olaylar.

Hepsi kişiliğimizi bir hamur gibi yoğuruyordu.

Tahammüllüler ve tahammülsüzler.

Çok acı çeken daha az risk alır ya da güçlü karaktere sahip olanlar daha cesur olur diye bir şey yoktu.

Her şey kişinin bir anlık sabrına bağlıydı.

İki tip insan vardı aslında.

Trafikte sarı ışığın yandığını gördüğünde hızlanan.

Ya da yavaşlayan.

Lady Nietzsche