Pazar, Aralık 16, 2012

Parmak Uçlarımızda Yaşıyoruz Hayatı...



Parmak uçlarımızda yaşıyoruz hayatı.
Olduğu gibi kabul ederek, topuk seslerimizi duyurmadan korkarak sessizce.
Adım atmayı unuttuk sadece gelmesini bekliyoruz bir şeylerin...
 İmtina ediyoruz konuşmaktan,koşmaktan, yorulmaktan.
Çocuklukta Superman zannederken kendimizi.
O günlerden kalma; " ya salıncağı bir başkası kaparsa?" korkusunu bile bastırarak yaşıyoruz.
Kaybettiklerimizin ardından baka kalıyoruz.
Şehir büyüyor biz küçülüyoruz.
Görmezden geliyoruz her şeyi...
Çabasız "kısmet" lafına bağlıyoruz ilişkilerimizi.
Bir ip üzerinde korkularımız düşersek toparlanamayız diyerek geçiştiriyoruz arzuladıklarımızı.
Parmak uçlarımızda yaşamayı benimsedikçe kendimizce güvende zannettiğimiz her şeyi yıkıyoruz...

 Sevgiler Nes

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Öne Çıkan Yayın

Sevmekte yorulur

Sevmekte yorulur. Defalarca sana anlatmak istediğim şey buydu aslında. Bir elin hep kapının kulpunda olduğu için anlayamadın sen ...

Blog Arşivi